सुम्निमाले मसँग अप्रिल फुल त मजाले मनाएकी थिई नै। म भने त्यहि कुरा अप्रिल फुल को दिन नभई अरु कुनै दिनमा अनुभव गर्न पाइयोस् भनि दिन कुरिरहेको थिएँ। त्यस दिन देखि त मलाई सुम्निमाको झन् बढी याद रहिरहेको थियो। मलाई थाहा थियो उसले मलाई साँचिकै मन पराइरहेकि छ तर खै कुन्नी किन हो उसले व्यक्त गर्न भने हिच्किचाई गरिरहेकी थिई। उसले अहिलेलाई हामी साथि नै ठिक छौँ भनेको पनि ठिकै हो तर किन किन मलाई साथि भन्दा पनि माथिको सम्बन्ध अगाडि बढाउन मन लागिरहेको थियो।
सुम्निमासँग अघिपछि झैँ कुरा भैराख्थ्यो। फेसबुक च्याटमा त अब उसले लभको एमोजीहरु पनि पठाउन थालेकी थिई। ति इमोजीहरु सहितको मेसेज ले मलाई झन् तरङ्ग पैदा गर्दिन्थ्यो। त्यहि तरंगले मलाई आशा र सपना पनि देखाइदिन्थ्यो।
जून ५, विश्व वातावरण दिवस। त्रिचन्द्र युथ रेडक्रस सर्कलले त्यस दिन र्यालीको आयोजना गरेको थियो। सहभागिताको लागि सम्पूर्ण कलेजको युथ सर्कललाई निमन्त्रणा पठाएको रहेछ। सेन्ट्रल कलेजमा सुम्निमा अनि नेपाल कमर्स क्याम्पसमा म रेडक्रसमै भएकोले हामी पनि सहभागी हुने भयौँ। मेरो कलेजबाट म र मेरो पुरै टिम अनि उसको कलेजबाट ऊ र उसको पुरै टिम नै आएको थियो। एक अर्काको टिम सँग हामी दुईको माध्यमबाट चिनापर्ची पनि भयो। त्रिचन्द्र कलेज को युथ रेडक्रस सर्कलको अध्यक्ष दाईले र्याली सुरु हुन लागेको घोषणा गर्नुभयो। सबैले प्ले कार्ड बोके। सुम्निमा र म चाँही र्यालीमा सँगै हिड्ने भनेर अघिल्लो दिनमै कुरा गरिसकेको थियौँ। हामी र्यालीमा स्लोगन गाउँदै हिड्यौं।
त्रिचन्द्र कलेज बाट सुरु भएको र्याली हामी बागबजार, पुतलीसडक, कमलादी, कमलपोखरी, मैतीदेवी, दिल्लिबजार हुँदै फेरी त्रिचन्द्र कलेज पुगेर अन्त्य गर्यौं। र्यालीमा सँगै गफ गर्दै हिँडेको हुनाले होला खासै घामको पनि महसुस भएन। उसले फोहोर घरमा कसरि व्यवस्थापन गर्न सकिन्छ भन्ने विषयमा कुरा गर्थी। उसको आइडियाहरु सेयेर गर्थी।
र्याली सकियो। र्याली सकिसकेपछि प्यानल डिस्कसन कार्यक्रम पनि थियो। १ घण्टा जति त्यहाँ नै बस्यौँ। विज्ञहरुको सुझाव सुन्यौँ। करिब दिउँसोको ३ बजेको हुँदो हो, अब हामी निस्किउ न है भनि उसले। मैले पनि हुन्छ निस्किम न त भने।
त्रिचन्द्रबाट साथिहरुलाई बाइ भनेर हामी निस्कियौँ। सुरज, अब म घर जान्छु होला तिमि कता जाने ? उसले सोधी।
म पनि होस्टेल नै जान्छु यार्। तर एकछिन् कफि खान जाउँ न त पुतलीसडकको त्यो कफी सप मा। मैले सोधे।
मेरो कुनै योजना थिएन तर एक्कासी कफी खान जाउँ भनेर उसलाई भन्न पुगेछु। उसले ले नाइँ भन्न सकिनछे क्यारे जाउ न त भानिहालेउ भनेर हास्दै भनि।
घाम लागिरहेको थियो। सुम्निमाको एउटा छातामा म पनि अटाएँ। त्रिचन्द्र देखि पुतलीसडक हिडेर नै गयौँ। त्यहि कफी सप थियो जहाँ उसको सुन्दर रुपले मलाई पहिलो चॊटि काउकुति लगाएको थियो। फेरी त्यहिँ पुग्यौँ। उही कुनाको दुईवटा कुर्सि सहितको टेबल।
घाम थियो। कफी खान गएको हामीले मोड फेर्यौं। कफीको सट्टा हामीले लेमोनेड मगायौं।
लेमोनेड नआउन्जेल हामी गफ गरेर बस्यौँ। उसलाई घरमा बिहेको कुरा चलाईरहेका रहेछन्। ओई, सुनन मलाई त घरमा बिहेको कुरा गरिराछन् यार्। रिस उठ्दो। उसले भनी।
राम्रो केटा होला। गर्देउ न त बिहे। जिस्काउँदै मैले भने।
तिमीले पनि बिहे गर भन्न छोडेनौ नि ? कस्तो होला ! उसले रिसाउदैं भनी।
हे हे , हैन हैन , जिस्काइदेको। ब्याचलर नसकिन्जेल त बिहेको कुरा नै नगर्नु, मलाइ नचाइने तनाब नदिनु भन न। आफ्नो प्लान सुनाउ घरमा। मजाले सम्झाउ। भैहाल्छ नि।
यतिकै मा लेमोनेड आइपुग्यो। मैले पिउन सुरु गरिहालेँ । उसले मलाई केहि भनम्ला जस्तै गरि हेरिरहि। मैले नि उसको अनुहार हेरेँ। यतिकैमा उसले भनि, “सुरज, Seriously saying, I think I am in love with you yaar !”
मैले उसको यति मात्र आवाज के सुनेको थिएँ, चिसो चिसो अनुभव गरेँ र कतैबाट अर्कै आवाज आयो, “केटा कलेज छैन आज ?"
आँखा झल्यास्स खुल्यो। मेरो रुममेट दिपेश ले थोरै सिरक तानेर मलाई उठाउन खोजेको रहेछ। छेउमै रहेको मोबाईल हेर्दा बिहानको ६:३० बजिसकेको थियो। मेरो कलेज ६:३० मा सुरू भैसक्थ्यो।
सुम्निमाले बिपनिमा मात्र हैन सपनिमा पनि प्रेम प्रस्ताव राख्न बाँकी राखिन। म फेरी उहिँ सोचीरहेको छु, आजको बिहानी पख को सपनिको अनुभव बिपनिमा पनि गर्न पाएँ ?
