आत्मग्लानि

कुरो करीब ८ /१० बर्ष पहिलेको हो । दिवस र कमला मिल्ने साथी थिए । कमलाको परिवार पूस्तौ देखी रोल्पा

जिल्लाको सुन्दर गाउँमा बस्दै आएको छ । कमला कक्षा ८ मा पढ्दै गर्दा उसको  दिवससँग भेट हुन्छ ।

दिवसको बुवाले आफ्नो सरकारी जागिर (सुब्बा) रोल्पा जिल्लामा गर्नु पर्ने भयो। त्यसैले आफ्नो जागिरको

सिलसिलामा सुन्दर गाउँ नजिकै को गाउँमा परिवारसहित बसाइ सरेर आउछन् । दिवसलाई उसको बुवाले

कमलाले पढ्दै आएकी महाकाली माध्यामीक बिद्यालयमा कक्षा ८ मा भर्ना गर्दिन्छन्  ।

कमला पढ्नमा तेज थिइ । वार्षिक परीक्षामा  सधैं प्रथम हुन्थी । दिवस पनि मान्छे बाठो नै थियो। कमलाको पढाईको उत्सुकता अनी लगनशिलता देखेर सबै दंग पर्थे । उसको सानै देखी डाक्टर बन्ने ठुलो सपना थियो। उता दिवस पनि कम्ताको थिएन । उसको बुवाले उसको पढाईमा सक्दो सहयोग गर्दथे । छोराले नबुझेको कुरा सिकाइदिन्थे ।

कमला र दिवसको बिचार  मिल्दथ्यो, कुरा मिल्दथ्यो। उनिहरु एक  अर्कालाई पढाईमा खुब सघाउथे। खाजासँगै बाडेर खान्थे । दिवसलाई पाकेट खर्च पनि मिल्थ्यो । कमलाको परिवारलाई भने खान लाउन धौ धौ थियो। कमला बुझ्थी पनि । घरकै भुटेको मकै, भटमास सँग चित्त बुझाउथी । दिवसले चाउचाउ बिस्कुट कमलासँग मिलेर खान्थ्यो भने कमलाको खाजा मकै पनि ऊ खुब रुचाउथ्यो । उनिहरुको मित्रता देखी शिक्षकहरु पनि खुब तारिफ गर्थे ।

समय बित्दै गयो । उनिहरु खेल्दै रमाउदै अनी सिक्दै एस.एल.सि पनि पास भए । कमलाले फस्ट डिभिजनमा पास गरी । दिवसले भने सेकेन्ड डिभिजन ल्यायो। दुबै खुशी भए । दिवसले आफु पास भए सँगै उसको बुवाले उसलाई आइ.एस्सी. पढ्न छात्रव्रित्ती मिलाइदिएको अनी आफुलाई  काठमाडौं फुपुको घर पठाउन लागेको कुरा सुनायो। कमला उसको लागि खुशी पनि भइ केही हदसम्म भने खल्लो पनि मानी किनकी उसलाई दिवससँग छुट्टीन मन थिएन । कमला ले दिवस लाई एकछिन हेरिरही । उ भित्र दिवससँग को मित्रता अझ गाढा बनाउने भावना थियो ।

दिवसले कमला लाई झस्कायो "कमला के  भयो ? किन टोलाएकी ? सब ठीक त छ ? "

"अ ! केही हैन । म ठीक छु । काठमाडौं मा पनि राम्रो पढ है ? डाक्टर बन्नु । शुभकामना तिमीलाई ।" कमलाले भनी ।

"तिमी चै के पढ्छौ नि ?" दिवसले सोध्यो ।

'खै यार केही टुङगो छैन । हेर्दै जाउ । के पो हुन्छ ।" घरमा बिहेको कुरा चलेको सम्झिदै आँखा भरी आसु पार्दै कमलाले प्रत्युत्तर दिइ ।

“लौ किन रोएकी ? के भयो? म भोलिनै काठमाडौं जादै छु नि” । उसले उत्साहित हुँदै भन्यो ।

"हैन आँखामा केही पर्‍यो जस्तो छ । ल शुभ यात्रा है । राम्रोसँग जाउ । " कमलाले भनी ।

एस.एल.सि. को फस्ट डिभिजनको उसको खुशीले चिन्ता अनी दुख पनि निम्त्यायो।  कमलामा डर अनी चिन्ता बढ्दै गयो । उच्च शिक्षा पढाउन को लागि आर्थिक अवस्था बलियो थिएन । समाजमा चली पनि आएको अनी आफन्तजनको प्रभावले पनि होला  कमलाको बुवा आमाले उसको बिहे गर्दिने निधो गरे। उसका आफन्त बाट पनि उसको बिहेको लागि केटाको प्रस्ताव आयो। कमलाले नाइ भने पनि उसको केही लागेन । उसको पक्ष मा बोल्दिने कोइ पनि थिएन । 

कमला दिवसलाई झलझली सम्झिन्थी । अझ भनौ उसमा दिवस प्रतिको मायाको टुसा पलाउनै लागेको थियो । तर अपसोच ! त्यसै बखतमा उनिहरु छुट्टीन पुगे। उता दिवस पनि सुरु सुरुका दिनहरुमा कमला लाई खुब सम्झिन्थ्यो । तर पढाईमा केन्द्रित भएर नयाँ बातावरणसँग घुल्मिल भइ आफ्नो लक्ष्य तर्फ ऊ लम्कनु नै थियो । बिस्तारै समय बित्दै गयो । उसले आइ एस्सी पनि पास गर्‍यो अनी उसले २ बर्ष कुरेर मिहेनत गरेर एम.बि.बि.एस. को  छात्रव्रित्तीमा नाम पनि निकाल्यो। ऊ निकै खुशी भयो । उसलाई त्यो खुशी कमलासँग साट्न मन थियो । अनेक गर्‍यो कमलालाई संपर्क गर्न । तर सकेन ।

यता घरको आर्थिक अवस्था, सामाजिक अज्ञानता लागएतका कुराहरुले कमलाको उच्च शिक्षाको बाटोमा अबरोध खडा गर्दिए ।कमला भने कसैकी श्रीमती, कसैकी बुहारी, अनी  कसैकी भाउजु बनिसकेकी थिई । उसले यि सबै पात्रको भूमिका निभाउनु नै थियो । उसको डाक्टर बन्ने सपना पारी डाँडाको सुनछहरी झरना बाट बग्ने पानी सगै बगिसकेको थियो। त्यही त हो बिहे भएपछी आफुलाई इच्छा होस् या नहोस् आफ्नै बा, आमा, सासुआमा , ससुराबा लाई नाती नातिना खेलाउने रहर । त्यो पनि उसले पुरा गरिदिनु नै थियो । उ बिवस थिइ । ऊ अहिले २ छोरी र १ छोरा को आमा बनिसकी ।

दिवस भने उता एम.बि.बि.एस. को  पढाई सकेर डाक्टर बनीसकेको थियो । उसको बुवाको सरकारी नोकरिको प्रभावले पनि होला उसले सरकारी मेडिकल अधिक्रित हुने योजना पनि बनायो। पढ्यो, नाम पनि निकाल्यो र रोल्पाकै जिल्ला अस्पतालमा उसको पोस्टिङ् पनि भयो। रोल्पा जिल्लासँग उसको भावना पनि जोडीएको भएर पनि होला उ खुशीले आफ्नो कार्यस्थल तर्फ लम्कियो ।

त्यसैबिचमा कमला को भर्खरको छोरो लाई सन्चो हुँदैन । कमला पहिले नै देखी स्वास्थ्यमा सम्वेदनशिल थिइ । उसले छोरालाई लिएर डाक्टर कहाँ लैजाने निधो गरी । श्रीमानसँग छोरालाई लिएर रोल्पा जिल्ला अस्पतालमा पुगी । अस्पताल  घुइचो नै थियो । करिब १ घण्टाको कुराइ पछी ओ.पि.डि कक्ष मा उसको पालो आयो । डाक्टर डेस्क मा लेखिएको थियो " डा. दिवस कोइराला, मेडिकल अधिक्रित " । उ झसँग भई एकचोटी । दिवस पनि हेरिरह्यो कतै पहिलै देखेको मान्छे जसरी । दिवसले परामर्श दिने क्रममा ठम्म्यायो कि उक्त बच्चा बोकेकी महिला उसकै प्रिय साथी कमला रैछे । दुबैजनाले एकले अर्कालाई चिने । दुबैजना बोल्न सकेनन। दिवसले प्रेस्क्रिप्सन मा औषधी लेखिदियो । त्यो प्रेस्क्रिप्सन लिएर कमला र उसको श्रीमान बहिर निस्के अनी फर्मेसी तिर लागे ।

कमला निस्के सगै दिवस एकछिन अल्लमल्ल मा पर्‍यो । उसलाई बिपनी पनि सपनी जस्तो लाग्यो । सोचमग्न भयो । कता कता किन हो किन  उसलाई आत्मग्लानि पनि महसुस भयो, "आखिर मैले पाएको जस्तै  अवसर मलाई नै सिकाइदिने अनी म भन्दा पनि मेधावी मेरी साथीले किन पाइन ?" आजभोलि हरेक बिरामी जाच्दा उसले कमला लाई सम्झन पुग्छ । तर उसले आफ्नो पेसालाई भने न्याय गरीराखेको छ ।